Het is inderdaad alweer 25 jaar geleden dat we met z'n allen vielen voor Doe Maar. En dat we dat nog steeds doen, bewijst het succes van 'Doe Maar - De Musical' wel, of van de concerten in juli. Het is het zoveelste bewijs dat de liedjes van Doe Maar meer diepgang en beleving hebben dan we toen met z'n allen vonden. Toen dachten we dat het nogal gewone, wat puberale tekstjes waren over iemand die al 32 jaar is, of smoorverliefd was, of over iemand die het maar niks vindt wat 'ie op tv ziet (alleen maar een film van Doris Day). Kennelijk had Doe Maar méér te vertellen dan allen dat.

Doe Maar begon eind jaren '70 toen Ernst Jansz en Jan Hendriks - die elkaar al jaren kenden - samen een bandje oprichtten. Nederlandstalige pop was in die tijd niet zo heel erg in de mode, zodat Doe Maar niet meteen opviel.

Maar alles veranderde met de single '32 jaar', waarna een heuse Doe Maar-rage losbrak. Sinds The Beatles was er geen groep meer geweest die zoveel fans had als Doe Maar. Flauwvallende meisjes, uitpuilende concerthallen, bandleden die bodyguards kregen - het zat er allemaal bij. In maart 1982 verscheen het album 'Doris Day En Andere Stukken', dat een van de bestverkochte Nederpop-albums aller tijden is.

In 1984 gaf Doe Maar er de brui aan, een bericht dat zelfs het NOS Journaal haalde. Pas zestien jaar later, in 2000, kwam de band nog één keer terug voor een reeks Ahoy'-concerten. Daarna was, zoals de band het zelf zei, Doe Maar voorgoed 'klaar'. Maar kennelijk is dat een rekbaar begrip, want in juli gingen ze er nog één keer voor. De bijna-zestigers deden weer net  alsof ze weer 32 jaar waren. En de fans deden weer net alsof ze weer dromerige pubermeisjes waren...