Trouwens, in de tijd dat Michael en z'n broers The Jacksons vormde (en daarvoor The Jackson Five) was Michael nog lang niet zo wereldvreemd als nu. Maar hij had al wel z'n rare kuren. Zijn broers dus ook. Het schijnt dat ze op een gegeven moment elkaar niet meer wilde spreken als ze niet op het podium stonden. Een van hen werd Jehovah's getuige, een ander moslim, weer een ander verzoop in de coke en weer een ander werd manager van allerlei obscure artiesten. En dan hebben we het nog niet eens over Michael.
 
De kinderen van Joe en Katherine Jackson groeiden aanvankelijk op als zoveel andere kinderen in de jaren '60: een hardwerkende vader en een zorgzame moeder, die het grote gezin zo goed en zo kwaad als het ging probeerde groot te brengen. Al vroeg ontdekten de oudste broers van het gezin (Jackie, Tito en Jermaine) de muziek, waarna ze met z'n drieën een groep oprichtten. Na verloop van tijd kwamen daar een paar broertjes bij, totdat ze tegen het einde van de jaren '60 al regelmatig optraden in en rond de stad Gary in Indiana, waar ze woonden.
 
Het was pas met de komst van de amper tienjarige Michael dat The Jackson Five écht van de grond kwam. Want terwijl de broers Jackson al de nodige ervaring en talent hadden (opgezweept door hun strenge en ambitieuze vader), had de jonge Michael een talent dat vele malen groter was dan dat van z'n broers. Ook al was hij de jongste, hij kreeg meteen de hoofdrol in de groep, onder meer als zanger en als blikvanger.
 
In 1970 was de doorbraak van de Jackson Five een feit. De broers hadden drie nummer 1-hits op rij in Amerika, waaronder 'ABC' en 'I Want You Back'. Heel Amerika was vertederd door de vijf broers, en dan met name door Michael, want die zag er op tv zo schattig uit.
 
Maar zo schattig ging het er bij de Jackson Five in het echt niet aan toe. Vader Joe was érg streng en regeerde als een tiran over zijn kroost. Bovendien raakten de broers door het succes wat vervreemd van het wereldje waarin een gewone puber moet opgroeien: school, buiten spelen, uitgaan, enzovoorts; het was er allemaal niet bij voor de broers. Vooral Michael leed er erg onder, al kwam dat pas jaren later aan de oppervlakte.
 
Maar er was natuurlijk ook de muziek - en die was onweerstaanbaar. Van de Motown-sound van begin jaren '70 naar de disco en funk van eind jaren '70 waren de broers als een van de weinige van hun tijdgenoten in staat geweest om mee te gaan met de muzikale ontwikkelingen.
 
Ook dát waren The Jacksons. Gelukkig.