Geen rare muzikale uitspattingen voor Roxy Music, of rauwe rocksongs. Nee, Roxy Music deed het allemaal met het gevoel van een kunstenaar, want popmuziek moest in de ogen van de bandleden toch vooral heel kunstzinnig verantwoord zijn.
 
Dat leverde in het begin soms wat rare platen op, die nauwelijks luisterbaar waren, maar na het vertrek van toetsenist Brian Eno (die later de platen van U2 zou produceren) ging Roxy Music wat meer de popkant op. Hun platen moesten nu eenmaal wel geschikt zijn voor de radio, wisten ze. Dat leverde een paar leuke hits op, maar in 1976 ging de band uit elkaar - om drie jaar later weer met heel veel succes terug te komen.

Het gelikte van de band zag je duidelijk aan Bryan Ferry, de keurige gentleman die altijd goed gekapt en strak gekleed z'n liedjes stond te zingen. De platenhoezen waren ook al een belevenis, want daar stonden de mooiste en beroemdste fotomodellen op (Jerry Hall, bijvoorbeeld), vaak letterlijk met bijzonder weinig om het lijf.

De grootste hits van de band in die tijd waren Dance Away, Virginia Plain, Angel Eyes en Jealous Guy. Die laatste hit was een ode aan John Lennon, opgenomen vlak nadat John was vermoord. In 1982 kwam de band met z'n meest succesvolle plaat ooit: Avalon, een dromerige plaat waarop Bryan al zong: "Now the party's over...". Een toepasselijke tekst, want de band ging na deze plaat definitief uit elkaar. Bryan maakte nog wel een paar weinig succesvolle soloplaten, maar een reünie van de band zat er niet in.

Zát, want sinds een paar jaar spelen de heren weer af en toe samen. Niet om nieuwe platen op te nemen, maar om de liefhebbers van toen een plezier te doen tijdens concerten. Het klinkt allemaal nog even dromerig en gelikt als toen, en Bryan Ferry is nog altijd die keurig geklede gentleman. Zelfs al heeft 'ie een paar rimpeltjes meer gekregen...