Of het echt zo somber gesteld was met de jongeren is natuurlijk de vraag, maar feit was dat Jim Kerr en zijn vrienden maar eieren voor hun geld kozen en een bandje oprichtten. Dat werd Simple Minds, genoemd naar een regel uit het nummer 'The Jean Genie' van David Bowie. Aanvankelijk was Simple Minds net zo experimenteel als David Bowie dat toen was. Op de eerste platen van de band was een wirwar van geluiden te horen die in de verste verte niet leken op wat we in de jaren '80 van de Minds zouden horen. De LP-titel 'Real To Real Cacaphony' was dan ook toepasselijk, want de combinatie van bliepjes en gitaren was een echte kakafonie.

Totdat Kerr en zijn mannen ergens in 1982 ontdekten dat ze met wat toegankelijker liedjes meer succes konden hebben. 'Promised You A Miracle' was de eerste hit, afkomstig van het bejubelde album 'New Gold Dream'. Plotseling was Simple Minds de band die van 'big music' hield; de bombastische muziek die het in grote stadions altijd goed deed. De definitieve doorbraak kwam met 'Don't You (Forget About Me)', een nummer 1-hit uit 1985. Daarna kwamen nog 'Alive & Kicking' en 'Belfast Child', maar in de jaren '90 werd het wat rustiger rond de band.

Maar sinds een paar jaar toert de band dus weer op in de min of meer originele bezetting. Veel commercieel en/of creatief succes heeft dat nog niet opgeleverd, maar zolang de gemiddelde popjournalist nog zenuwachtig wordt als de band bekendmaakt voor de zoveelste keer weer op tournee te gaan, zit het met de band wel goed.