Misschien wel omdat Vince Clarke en Alison Moyet wel héél erg van elkaar verschilden. Vince was een whizz-kid, een computernerd die het liefste een beetje verveeld achter z'n berg synthesizers stond, op zoek naar wéér een leuk riedeltje of een grappig geluidje. Alison was fors gebouwd en gezegend met een fantastische stem die eigenlijk veel te mooi was voor de koude synthesizerdeunen van Vince. Een paar apart dus, maar misschien was het wel dààrom dat ze begin jaren '80 zo succesvol waren.

In 1983 was de koek echter al op, en na twee albums en een handjevol hits ging Yazoo uit elkaar. Alison stond voor de keuze: of doorgaan op dezelfde weg, of nu eindelijk eens de muziek gaan maken waarbij haar stem het meest tot z'n recht kwam. Ze koos voor het laatste, met als resultaat het album 'Alf' (haar bijnaam) uit 1984. Een prachtplaat met een mix van soul, pop en jazzy ballads, die erg aansloeg bij het grote publiek. Sterker nog, 'Alf' werd een van de best verkochte albums van het jaar. Het stond alleen al in ons land anderhalf jaar onafgebroken in de albumlijsten.

Iedereen was die synthesizer-plaatjes van Yazoo al lang vergeten toen Alison in de tweede helft van de jaren '80 met nóg meer prettig luisterbare platen kwam. Toegegeven, ze waren niet heel erg vernieuwend, maar daar zaten haar fans niet echt op te wachten.

Tegenwoordig is Alison nauwelijks nog met muziek bezig. Ze woont op haar boerderij waar ze haar tijd verdeelt tussen haar man, kinderen, kippen en geiten. Af en toe zingt ze nog wel eens - ze heeft een tijdje geleden zelfs een nieuwe cd uitgebracht. Maar het succes van 'Alf' ligt ver achter haar, en dat vindt ze wel goed zo?